เผลอใจไปเย็ดกับลุงควยใหญ่

เรื่องเสียว เผลอใจไปเย็ดกับลุงควยใหญ่ บ้านเช่าหลังเล็กย่านชานเมือง หลังคาสังกะสีมุมหนึ่งรั่วเวลาฝนตกหนัก ฉันอยู่กับลูกสองคน ลูกชายคนโตอายุสิบสอง ลูกสาวคนเล็กแปดขวบ ชีวิตหลังสามีทิ้งไปมีเมียน้อยเมื่อสามปีก่อน ก็เหมือนรถเข็นคันเก่าที่ล้อแม็กโย้ แต่ยังดันไปข้างหน้าได้ทุกวัน

ฉันชื่อแดง อายุสามสิบสี่ รูปร่างเล็กแต่บึกบึน ผิวสองสีเพราะตากแดดทำงานทุกอย่าง ตั้งแต่รับจ้างซักผ้า ล้างจานร้านข้าวต้ม จนถึงหาบผลไม้ไปขายหน้าตลาดนัด ลูกค้าประจำชอบมองฉันตอนนั่งยองๆ หยิบของ เพราะผ้าถุงสีเข้มที่ฉันใส่ประจำมันรั้งขึ้นมาเห็นต้นขาแกร่งๆ เวลายืดตัว

ตอนเช้าฉันตื่นตีสี่ หุงข้าว ตั้งกับข้าวง่ายๆ ปลาทูทอดหรือไข่เจียว ปลุกลูกไปโรงเรียน แล้วออกไปรับจ้างแกะกุ้งที่แพปลา กลิ่นคาวปลาติดมือจนค่ำ แต่ฉันไม่เคยบ่น ลูกคือทุกอย่าง เสื้อนักเรียนที่ซักมือจนขาว กระเป๋านักเรียนที่เย็บปะหลายรอบ มันคือเครื่องยืนยันว่าฉันยังหายใจเพื่อใคร

ที่แพปลามีลุงสมชายอายุห้าสิบกว่า สูงใหญ่ ผิวดำแดง หนวดเคราขาวประปราย มือหนาๆ แกะกุ้งเก่งกว่าผู้หญิงหลายคน ลุงชอบแซวฉันแรงๆ ตามภาษา แต่มีครั้งหนึ่งฉันพลาดมีดบาดนิ้ว ลุงรีบดึงมือฉันไปล้างน้ำ แล้วอมนิ้วฉันไว้ในปากตาฉันเหลือบเห็นแววตาลุงมันวูบไหวแปลกๆ

ฉันไม่ใช่คนสวยหยดย้อย แต่ฉันรู้ว่าฉันมีของดี หน้าอกเล็กเต่ง หัวนมสีน้ำตาลเข้มตั้งชันแม้อายุเลยสามสิบ สะโพกผายจากกรรมพันธุ์แม่ เอวเล็กแต่หน้าท้องมีรอยแตกลายจางๆ จากการตั้งครรภ์สองครั้ง ลุงสมชายเคยบอกว่าฉันน่ารักแบบผู้หญิงอดทน เวลาฉันยิ้มเหนื่อยๆ เหมือนดอกไม้ริมทางที่ไม่มีใครเด็ด

ลูกสาวคนเล็กชื่อใบเฟิร์น หน้าตาน่ารัก ผิวขาวเหมือนพ่อ แต่ติดฉันแจ ลูกชายคนโตชื่อต้น เงียบๆ เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น เขาสูงขึ้นจนเกือบเท่าฉัน บางครั้งฉันรู้สึกว่าต้นมองฉันแปลกๆ เวลาฉันอาบน้ำเสร็จแล้วห่มผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องนอนผิวเนื้อที่ยังชื้นๆ มันทำให้เขาหน้าแดงแล้วรีบหลบตา

เย็นวันหนึ่งฉันกลับจากตลาดนัด เหนื่อยจนตัวชุ่มเหงื่อ ผ้าถุงติดก้น ฉันเข้าบ้านเจอต้นกำลังทำการบ้าน ใบเฟิร์นนั่งดูการ์ตูน ต้นมองฉันแล้วพูดว่า “แม่ วันนี้มีลุงคนหนึ่งเอากาแฟมาฝาก บอกว่าชื่อลุงสมชาย” ฉันรับถุงกาแฟมามอง ตกใจนิดๆ ว่าลุงตามมาถึงบ้านได้ยังไง

คืนนั้นฉันนอนไม่หลับ คิดถึงสายตาลุงตอนอมนิ้วฉัน คิดถึงมือหนาๆ ของลุงที่จับข้อมือฉันแน่น ฉันพลิกตัวไปมา นิ้วมือฉันลูบไล้ไปตามต้นคอตัวเองเบาๆ แบบไม่ตั้งใจ แล้วค่อยๆ เลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อนอน ลมจากพัดลมปะทะหน้าอกที่เปลือยเปล่า หัวนมแข็งตั้งรับลมเย็นๆ ฉันหายใจแรงขึ้น

ฉันนึกถึงเวลาสามีเก่ายังอยู่ เขาชอบจับฉันจากข้างหลังตอนล้างจาน กดฉันกับขอบอ่างแล้วสอดใส่แรงๆ ฉันคิดถึงควยใหญ่ๆ ที่เคยเสียบฉันจนร้องคราง ฉันเลิกคิดเรื่องพวกนี้มานานแล้ว แต่คืนนี้มันกลับมาหลอกหลอน มือฉันล้วงเข้าไปในกางเกงนอน นิ้วชี้กดลงบนเม็ดเล็กๆ ที่เริ่มบวมชื้น ฉันกัดริมฝีปากกลั้นเสียงครางไว้

เสียงประตูห้องลูกเปิดดังเอี๊ยด ฉันรีบดึงมือออกและแกล้งหลับตา หัวใจเต้นแรง ต้นเดินมามองฉันแวบหนึ่ง แล้วปิดประตูให้ ฉันถอนหายใจยาว เงียบไปสักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเขาเดินเข้าห้องน้ำ ฉันนอนฟังเสียงน้ำไหลแล้วเผลอคิดถึงเรือนร่างลูกชายที่เริ่มเป็นหนุ่ม มันวูบไหวแบบที่ฉันไม่กล้าคิดต่อ รีบหลับตานอน

วันหยุดเสาร์ ลุงสมชายชวนฉันไปช่วยทำความสะอาดแพปลาใหญ่ บอกจะจ่ายให้ก้อนหนึ่ง ฉันตอบตกลงเพราะอยากได้เงินเสริม ฉันใส่เสื้อคอกระเช้าตัวเก่ง ผ้าถุงสีแดงลายดอก ก่อนออกจากบ้านเห็นต้นมองฉันนิ่งนาน เขาพูดเบาๆ ว่า “แม่กลับก่อนมืดนะ” ฉันยิ้มให้เขา แต่ในใจกลับเต้นแปลกๆ

ที่แพปลาเงียบสงบ ลุงสมชายใส่เสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขาสั้น กล้ามแขนหนาเป็นมัดๆ ฉันกวาดพื้นอยู่พักหนึ่งก็ร้อน ลุงเปิดพัดลมให้แล้วหัวเราะ “ถอดเสื้อได้นะ แกก็เหมือนน้องสาวฉันเอง” ฉันไม่ตอบ แต่รู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อนรุ่ม เหงื่อไหลซอกอกเป็นสาย

บ่ายแก่ๆ ฉันเผลอทำถังน้ำแข็งคว่ำ น้ำเย็นราดใส่ตัวฉันจนเสื้อขาวบางแนบติดผิว ลุงสมชายมองฉันตาโต ฉันเห็นก้อนเนื้อใต้กางเกงเขาเคลื่อนไหว ลุงเดินเข้ามาจับไหล่ฉัน “แดง…ลุงขอโทษนะ แต่มันอดใจไม่ไหวจริงๆ” มือหนาของเขาบีบไหล่ฉันเบาๆ ฉันไม่ทันตอบ ลุงก็ประกบปากกับปากฉัน ดูดดุนอย่างหิวกระหาย

ฉันไม่ต่อต้าน ปล่อยให้ลุงดึงฉันเข้าไปในห้องเก็บของ ลุงรั้งผ้าถุงฉันขึ้นถึงเอว นิ้วหนาสอดเข้าไปในกางเกงใน
ฉันสะดุ้งเมื่อนิ้วเขาสัมผัสหีที่เปียกชุ่ม ลุงถอดเสื้อฉันออกแล้วยกตัวฉันนั่งบนลังไม้ “หีแดงสวยชิบหาย เนียนๆ โหนกๆ แบบนี้ สามีเก่าโง่ชะมัด” ลุงพูดพลางเลียหัวนมฉันจนฉันครางเสียงหลง ลุงปลดเข็มขัด ดึงควยใหญ่ยาวสีคล้ำๆ ออกมา

ฉันมองแล้วรู้สึกเสียววาบในท้อง ลุงจับมันถูกับแคมฉันเบาๆ ก่อนจะดันหัวควยเข้าหีฉันช้าๆ ฉันเผลอกัดปากตัวเอง มันแน่นและเต็มมาก ลุงกระแทกแรงขึ้นเป็นจังหวะ ร้องครางจนลืมตัว “โอ๊ย…ลุง…เย็ดหีแรงๆ ลึกๆ เลย” ลุงจับเอวฉันแล้วกระทุ้งสุดแรง ลูกอัณฑะตบกับก้นฉันดังป้าบๆ ฉันเสียวจนนิ้วเท้าเกร็ง ลุงก้มมากระซิบข้างหู “เมียเก่าลุงตายไปหลายปีแล้ว ลุงก็เงี่ยนมานาน แดงนี่หีฟิตจริงๆ เหมือนสาวๆ” คำพูดของลุงทำให้ฉันยิ่งเสียว หีฉันบีบรัดควยเขาจนลุงคราง “อยากให้น้ำแตกในใส่หีเลยมั้ย” ฉันพยักหน้าแรงๆ “แตกในเลยลุง หนูอยากได้”

ลุงกระแทกอีกสิบกว่าครั้งก่อนจะปล่อยน้ำกามข้นๆ เข้ามดลูกฉัน ฉันตัวอ่อนยวบ ลุงกอดฉันไว้แล้วหอมแก้ม “ขอบใจนะแดง ลุงจะช่วยเหลือแกกับลูกๆ” ฉันนั่งพักสักครู่แล้วแต่งตัวกลับบ้าน ระหว่างทางนั่งรถสองแถว รู้สึกถึงน้ำของผู้ชายไหลเยิ้มซอกขา ฉันกดขาตัวเองแน่นๆ ปิดตาด้วยความรู้สึกผิดปนสุข

กลับถึงบ้าน ต้นถามว่าทำไมกลับมืด ฉันยิ้มเหนื่อยๆ “แม่ไปช่วยลุงที่แพปลา” ใบเฟิร์นวิ่งมากอดเอวฉัน ต้นมองฉันแววตาแปลกๆ อีกครั้ง ฉันรู้สึกวูบไหวในอก คืนนั้นฉันรีบอาบน้ำ ต้นเดินมาเคาะประตู “แม่…วันหลังอย่าไปคนเดียวอีกนะ” น้ำเสียงเขาจริงจังจนฉันใจหาย

ฉันนอนคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับลุงสมชาย รู้สึกกายปั่นป่วน อยากให้มีอีก แต่อีกใจก็กลัวลูกจะรู้ ฉันตัดสินใจจะไม่ไปพบลุงตามลำพังอีก แต่เช้าวันจันทร์ ใบเฟิร์นบอกว่า “ลุงสมชายฝากเงินมาให้แม่ด้วย” ฉันรับธนบัตรเก่าๆ หลายใบมานับ น้ำตาซึมโดยไม่รู้ตัว

อาทิตย์ต่อมา ฉันย้ายลูกไปเรียนพิเศษใกล้บ้านด้วยเงินจากลุง ตั้งใจทำงานหาเงินอย่างเดียว จะไม่ยุ่งเรื่องแบบนั้นอีกแล้ว แต่ทุกคืนที่อากาศร้อนอบอ้าว ฉันยังเผลอคิดถึงควยใหญ่ของลุง คิดถึงมือหนาๆ ที่บีบก้นฉัน แล้วนอนดิ้นกับหมอนข้างจนหลับไป

วันหนึ่งต้นชวนฉันไปตลาดนัดด้วยกัน ขณะเดินดูของ ฉันเห็นผู้ชายวัยกลางคนหิ้วกับข้าวมองฉันยิ้มๆ ต้นชะงักแล้วจับข้อมือฉันแน่น “แม่ครับ ไปทางนี้ดีกว่า” ฉันรู้สึกได้ว่าเขากำลังปกป้องฉันจากสายตาคนอื่น ใจหนึ่งอุ่นใจ แต่อีกใจกลับรู้สึกแปลกๆ เพราะมือนุ่มๆ ของลูกชายจับมือฉันไว้นานจนผิดสังเกต

ตกดึกฉันไม่ได้ยินเสียงใบเฟิร์นกรนเพราะไปนอนห้องยายสองวัน ฉันออกมานั่งที่ชานบ้านมองเดือน ต้นมานั่งข้างๆ แล้วเอียงหัวซบไหล่ฉัน “แม่เหนื่อยมากเลยใช่มั้ย” ฉันลูบหัวเขาเบาๆ ต้นหันมามองหน้าฉัน มือเขาจับนิ้วฉันไว้ “แม่…ผมอยากดูแลแม่เอง” ฉันใจเต้นแรง ดึงมือกลับแล้วบอกให้เขาเข้านอน แต่คืนนั้นฉันนอนไม่หลับจนเช้า

เวลาผ่านไปสองเดือน ฉันเข้มแข็งขึ้น ไม่พึ่งพาใคร ทำงานเก็บเงินจนพอจะเปิดร้านขายของชำเล็กๆ หน้าบ้าน ลูกๆ ช่วยจัดของกันสนุกสนาน ฉันยืนมองเขาทั้งสอง นึกถึงคืนที่พลาดพลั้งกับลุงสมชาย มันคือความเปลี่ยวเหงาและความต้องการที่ทับถมกันมานาน แต่ฉันไม่โทษตัวเองอีกแล้ว ชีวิตคนเราเลือกได้เสมอว่าจะเดินต่อยังไง

เย็นวันเปิดร้านวันแรก ฉันใส่ผ้าถุงสีฟ้าใหม่ เสื้อคอเชิ้ตแขนสั้น ยิ้มต้อนรับเพื่อนบ้าน ลุงสมชายมาเป็นลูกค้าคนแรก
ยืนยิ้มแกมหยอก “ขายของได้แล้วนะแดง เก่งจริงๆ” ฉันรับเงินค่าน้ำอัดลมจากมือลุง นิ้วสัมผัสกันแวบหนึ่ง ฉันยิ้มให้ แล้วหันไปมองต้นที่กวาดพื้นใต้ชายคา เขาสบตาฉันพอดีแล้วยิ้มน้อยๆ

“แม่ครับ ร้านเราชื่อร้านอะไรดีครับ” ใบเฟิร์นวิ่งมากอดเอวฉัน ฉันมองป้ายไม้ที่ยังว่างเปล่า แล้วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ร้านแดง…ชื่อร้านแดงก็พอ” ต้นเหลือบมองฉันแล้วพยักหน้า “ดีครับ จำง่ายดี” ฉันลูบหัวลูกทั้งสอง ความรู้สึกสุดท้ายในวันนั้นไม่ใช่ความเงี่ยนหรือความเหงา แต่คือความภูมิใจเล็กๆ ที่ได้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

กลางคืนฉันนั่งจดบัญชีร้าน ใบเฟิร์นนั่งตักหลับไปแล้ว ต้นนั่งทำการบ้านข้างๆ ฉันเงยหน้ามองเขา เห็นวัยรุ่นผู้ชายที่กำลังก้าวเข้าสู่โลกผู้ใหญ่เต็มตัว ฉันถอนหายใจยาวๆ แล้วบอกตัวเองในใจว่า ไม่ว่าอนาคตจะโหดร้ายแค่ไหน ฉันจะไม่ยอมให้ครอบครัวนี้พังอีกเป็นอันขาด

ปิดไฟเข้านอน ฉันกอดหมอนข้างแน่นๆ นึกถึงมือเล็กๆ ของลูกๆ ที่ช่วยกันจัดร้านวันนี้ น้ำตาคลอแต่เป็นน้ำตาแห่งความหวัง ไม่ใช่น้ำตาแห่งความทุกข์อีกต่อไป ชีวิตของฉันไม่ได้สมบูรณ์แบบ ไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่ฉันก็ยังมีหัวใจแม่ที่พร้อมจะสู้ต่อ ขอเพียงลูกสองคนได้เติบโตอย่างมีความสุข นั่นคือรักแท้เดียวที่ฉันต้องการจริงๆ

ฝนเริ่มตกพรำๆ นอกหน้าต่าง กลิ่นดินหอมฟุ้งเข้ามาในห้องนอน ฉันหลับตาลงด้วยรอยยิ้มบางๆ ริมผ้าถุงเก่าที่แขวนไว้ปลายเตียงพลิ้วเล็กน้อยตามลม ก่อนที่ความเงียบจะกลืนร่างของแม่เลี้ยงเดี่ยวผู้สู้ชีวิตคนนี้เข้าสู่นิทรารมย์อย่างสงบ